ԱԶԱՏ ՄԱՏՅԱՆ

tigransargsyan 

Տիգրան Սարգսյանը նույնպես ունի բլոգ

Ամեն անգամ, երբ կիրակի երեկոյան, նախանձելի պարբերականությամբ անջատվում են մեր թաղամասի լույսերը, սկսում եմ հասկանալ ու արդարացնել Հովիկ Հովեյանին:)))))))

Գովազդը երբեք ինձ վրա ազդեցություն չի թողել: Առավել ևս բջջային օպերատորի գովազդը: Այդ է պատճառը, որ չնայելով որևէ գովազդի ազդեցիկությանն, այսօր դարձա նաև Օրանջի բաժանորդ: Հա, նախապես ասեմ, որ գովազդ չեմ անելու:
Ձմռան առաջին օրը, փաստորեն հետաքրքիր փոփոխություններ է բերում:

Հ.Գ. Հոգնել եմ "օդ" մարդկանցից

Ինչքան լավ է, երբ թողնում ես ծխելը:

Վերսկսում եմ գրառումները, բարի վերադարձ ինձ

I've now got the new LiveJournal Messenger. My Windows Live ID is azathay@livejournal.com. Sign up now and we can chat!

Երեկ Ջետրոթալլի արդեն բավական տարեց տղերքն ապացուցեցին, որ պետք չի ոչ թանկարժեք դեկոր, ոչ ինչ-որ ճոխ համերգային հագուկապ, ոչ թիթիզություն.....  տաղանդը փայլում է բեմից, տաղանդը չի հնանում, չի մաշվում, չի չաղանում, չի վաճառվում ու չի մսխվում... Տաղանդը մնում է տաղանդ:

Արժի կարդալ ու բաժանորդագրվել:

http://dilanyan.livejournal.com/196296.html

Գրականության համար Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր, թուրք գրող Օրհան Փամուկը 2005թ. դեկտեմբերի 16-ին կանգնեց Ստամբուլի Շիշլիի դատարանի առջեւ Թուրքիայի նոր Քրեական օրենսգրքի 301 հոդվածի մեղադրանքով, իբր "թուրք ժողովրդի նսեմացման" համար: Մեղադրանքը հայտնի գրողին ներկայացվել էր շվեյցարական թերթերից մեկին տված հարցազրույցից հետո, որում Փամուկը նշել էր, որ Թուրքիայում 1 միլիոն հայ եւ 30 հազար քուրդ է սպանվել:

Թերթ.ամ-ը գրում է, որ հավանական է, գրողին նորից ներկայացվի նմանօրինակ մեղադրանք ու նա կրկին դատարանի առաջ կանգնի: Ստորև, Փամուկի էսսեն, որ գրվել էր նրա նախկին դատավարության նախօրեին:

( Դատավարություն.Օրհան Փամուկ )

Ի ուրախություն ինձ ու Յունայթեդի բոլոր երկրպագուներին ու գլորիհանթերներին, երեկ Մանչեստրը մորթեց Արսեն Վենգերին ու իր Արսենալին: 1:0 հաշիվը վկայում է, որ մորթազերծման արարողությունը կատարվեց բութ դանակով ու առանձնակի դաժանությամբ: Հակառակորդին, սակայն, նույնպես պետք է հարգել, եթե չլիներ Արսենալի դարպասապահը, հաշիվը կլիներ մի 10:0:

Հ.Գ. Ռոնալդուն ապրի , լավ խփեց, ուղղիղ "պերեկլադինային" (курица не птица, Монголия не заграница), չնայած միևնույնէ, խաղի հերոսը մնաց Օ'Շիին:

Հ.Հ.Գ. Մորուքավոր անեկդոտ.

Մեկը գնում է բժշկի մոտ.
Հիվանդ- Բժիշկ, վերջերս քնում եմ, երազումս էշերը ֆուտբոլ են խաղում:
Բժիշկ- Մի մտահոգվեք, դեղ կտանք, կխմեք, էլ չեն խաղա:
Հիվանդ- Իսկ կլինի վաղը խմեմ:
Բժիշկ- Ինչու:
Հիվանդ- Էսօր ֆինալն ա

 

Առավոտվանից լսում եմ Գլեն Միլլեր: Ինձ համար նրան “հայտնագործել եմ” այն տարիներին, երբ հեռուստացույց հնարավոր էր նայել միայն մեքենայի մարտկոցին միացրած, այն էլ օրվա որոշակի ժամերին, քանի որ սովորաբար անգամ ռուսական ալիքների հեռարձակումը մեկ- մեկ անջատում էին: Ի դեպ, նրա մասին իմացա ԿԳԲ-ի գեներալ Անդրոպովի մասին հաղորդումից: Պարզվում է, չնայած խորհրդային տարիներին, ջազի ու ամերիկյան բիգ բենդի նկատմամբ անհանդուրժողականության պայմաններում, Անդրոպովը սիրում էր Միլլեր, անգամ, ասում են արտաքնապես նման լինելով նրան, շահարկումների ու խոհանոցային խոսակցությունների նյութ էր դառնում նրա այդ նմանությունը: Շատերը կարծում էին, որ խորհդային երկրի ապագա գլխավոր քարտուղարը, հենց 1944-ին օդանավի աղետից հետո անհայտ կորած ամերիկացի ջազմենն էր:
 

( իսկ ընդհանրապես... )

 

Լավ բարեկամիս` տաղանդավոր դերասան Հարություն Մովսիսյանի հետ, երեկոյան սուրճ էինք խմում: Անսպասելիորեն զանգ ստացավ. ներկայացնում եմ երկխոսության մի մասն առանց խմբագրման ու իր թույլատվությամբ:
- Բարև,
- ****
-Չէ
-****
-Չէ եղբայր, չգիտեմ
-****
- Վայ, ազնվությամբ
-****
- Ախր ինտրիգը կկորի
-****
- Լավ, բարի գիշեր
-****
- Ցտեսություն

 Վերջում Հարութը նայեց հեռախոսին, համարը ծանոթ չէր, ու ասեց,
- Բայց,  ով էր?:
Ու էսպես մի տասնհինգ անգամ:

Ես "Որոգայթը" չեմ նայում ու ինձ մյուս ներկա ընկերներս բացատրեցին, որ ազգիս հետաքրքրության կիզակետում Որոգայթի ոմն Ռուդոլֆի ով լինելն է, ինչը Հարութն ազնվորեն չգիտեր:

Կիրակի օրը ռուսական НТВ հեռուստաընկերությունը ներկայացնելու է տնտեսական ճգնաժամի պայմաններում ռուսական պոպսայի տխուր վիճակն ու մշուշոտ հեռանկարները: Իսկ ռուսների մոտ տնտեսական վիճակի վատթարացման մշտական ուղեկիցը պոպսայի ներկայացուցիչների խոպանային համերգներն են նախկին խորհրդային հանրապետություններում: Ըհը, մոտ ժամանակներս Օրբակայտեն ա գալիս Երևան: Ասենք գալիսա, չի գալիս, ինձ մեծ հաշվով միևնույն է,մանավանդ որ ոչ նրա, ոչ նրա մոր, ոչ էլ բազմաթիվ ու բազմաչարչար հերացուների "արվեստի" երկրպագուն չեմ: Բայց կարծես օրինաչափ է դառնում այն, որ յուրաքանչյուր ճգնաժամի ժամանակ, 1990 ականների վերջի դեֆոլտից մինչև մեր օրերը, իրենց տնտեսական վիճակը ռուս էստրադիստները փորձում են շտկեն նախկին եղբայրականների հաշվին:

Երևի իսկապես պոպսայի աշխարհում հացի սովա...

Վերջապես կարողացա ժամանակ փախցնել Էռնեստո Չե Գևարայի մասին պատմող ֆիլմի երկրորդ մասը դիտելու համար: Եթե ազնիվ լինենք, ապա այն էապես զիջում է առաջին մասին, որտեղ ներկայացված է կուբայական հեղափոխության ընթացքը և հետևանքները: Փաստորեն, հասնելով իշխանության ու փառքի գագաթնակետին, մշտնջենական ու անխոնջ հեղափոխական Չէն նախաձեռնում է նոր բան, որը պետք է դառնար լատինաամերիկյան երկրներում կուբայական մոդելի իշխանության հաստատումը: Ֆիլմում պատմվում է հենց այդ ժամանակաշրջանի մասին: Բոլիվիայում Չեն կնքեց իր մահկանացուն:
Կինոյի մասին կարելի է հազար ու մի քննադատություն ու դրվատական գրախոսություն կարդալ, բայց արժի նայել, եթե հետաքրքրում են քաղաքական ու պատմական դրամաներն ու թրիլլերները, սյուժեն  զարգանում է դանդաղ, անպես ինչպես Բոլիվիայում հեղափոխականների գործունեությունը, որ հաճախ հիշեցնում էր շարժում ճահիճների միջով: Ինչևէ, բոլիվական ավանտյուրան ձախողվում է, քանզի տեղի բնակիչների համար հասկանալի ու ընդունելի չէին այն գաղափարները, որ տարածում էին դրսեկ ազատարարները, ովքեր համարում էին, որ "կանոններ պետք է ստեղծել, և ոչ թե ենթարկվել դրանց": Այդ ամենն այն տարիներին էր, իսկ ..... 
Այսօր Լատինական Ամերիկայում տեսնում ենք չավեսների, մորալեսների, օրտեգաների, մարդկանց, ում համար Կուբան եղել և մնում է օրինակ, չնայած կաստրոական դինաստաիակնությանն ու անազատությանը ու ակամայից հարց է ծագում, գաղափարն է կարևոր թե բրենդը: